Önümdeki Yol

Aikido, dışarıdan bakıldığında, savaş sanatları hakkında bilgisi olmayanlar için kapalı bir kutu; azıcık da olsa bilgisi olanlar içinse etkisiz bir savaş sanatı gibi görünüyor. Şu anda bir sene önce ne yapıyor bu adamlar dediğim grubun içindeyim, iki tarafta da yer aldım kararımı verdim ve bu kararımdan gayet memnunum. İyi ki başlamışım antrenmanlara, bazı şeyler yaşamadan, araştırmadan öğrenilmiyor; Aikido da bunlardan birisi.

Aslında Aikido’ya başlama sebebim katana kullanmayı öğrenmekti. Bu kadar ölümcül ve bu kadar zarif bir silahı kullanmanın ustalık gerektirdiğini biliyordum ama kullanmayı öğrendikten sonra bir de kullanmamayı öğreneceğimi bilmiyordum. İlk başladığım günle şimdiki halim arasında dağlar kadar fark görüyorum. Kendime güveniyorum ancak bu egodan kaynaklanan gereksiz ve aptalca bir güven değil.

İnsanlarla kavga ederek, birilerine zarar vererek bir yere ulaşılamayacağını ve merhamet etmenin ne kadar önemli olduğunu çok net bir biçimde öğrendiğimi görüyorum. Aikido’ya başlamadan önce “kavgayı başlamadan bitirmek” kavramı hakkında hiçbir bilgim yoktu. Kavga esnasında da ne kadar sinirli olursam o kadar üste çıkabileceğimi düşünüyordum üstelik karşıdakinin zarar görmesi umurumda bile değildi. Geriye dönüp baktığımda ne kadar yanlış düşündüğümü anlıyorum, bunu da ilerlediğim yolun ne kadar doğru ve güzel olduğunun ispatı olarak görüyorum.

Bu yazı Emrah Başar tarafından yazılmıştır.